PASSIE voor tweetaktmachine

In de rubriek MijnVoertuig vertellen lezers over de bijzondere band die ze met hun voertuig hebben. Deze keer: Ron Moolenaar uit Heerlen met zijn Suzuki GT 750.

Als je vroeger Amsterdammer Ron Moolenaar gevraagd had wat wil je later worden, dan had hij zonder aarzelen geantwoord: drukker. Net als zijn veel te vroeg overleden vader. Een beroepentest wees uit dat er een goede timmerman in hem school. Ron belandde uiteindelijk in het fijnmetaal na het volgen van een avondcursus. Dat zou hem later bij zijn hobby goed van pas komen. Ron raakte namelijk hoteldebotel van motoren. Speciaal van het Japanse merk Suzuki en dan specifiek de tweetaktmodellen.

Ron komt uit een gezin waar thuis geen plaats was voor motoren, laat staan auto’s. „Mijn vrienden reden wel allemaal in een auto”, zegt Ron. Toch was Ron regelmatig in een zaak aan de Amsterdamse Haarlemmerweg te vinden waar motorfietsen verkocht werden. Het was dan ook niet gek dat hij op een dag zijn moeder vroeg borg te staan voor de aankoop van een Suzuki. „Ik hing toen de hele dag rond die motorzaak waar deze tweecilinder stond te pronken. Man, dat was echt kwijlen”, zegt Ron die al een ruim dertig jaar in Heerlen woont.

Goed en wel. Ron kocht zijn eerste Suzuki en verkaste niet veel later naar Limburg. „Was in het begin even aanpassen”, zegt hij in Aarveld. „Maar ik ben direct bij Bekkerveld in Heerlen gaan voetballen en dan ben je binnen een mum van tijd ‘ingeburgerd’”, grijnst Moolenaar. Hij ging in de horeca werken en was onder meer vier jaar, samen met echtgenote Els, eigenaar van ’t Koffiehuuske inWelten dat toentertijd nog een gewoon café was. In zijn cafétijd kocht hij zijn volgende motor: een Suzuki GT 750, met driecilinders. Later volgde nog een exemplaar. Deze hield Ron tot hij zo’n beetje de geest gaf.

Zijn motorpassie raakte op een lager pitje. Maar in 2003 bloeide die plotsklaps weer op. Op een winterse dag nam hij de trein naar Alkmaar, daar wachtte weer een Suzuki GT750. Na een glibberende terugrit, die Ron met doodsverachting aflegde, stond Els hem op te wachten. Een lichte teleurstelling volgde, want ze reageerde anders dan hij verwacht had. „Zij vond het een vies ding. Een roestbak.” Ron echter zag wel perspectief in zijn aankoop. Via de motorclub en eigen onderzoek raakte hij aan de nodige kennis en aan onderdelen die van de Alkmaarse roesthoop weer een echte motor zou maken.

Er verschenen in de loop van de jaren onder meer aluminium velgen en roestvrijstalen spaken, Gibson- uitlaten en een elektronische ontsteking. In 2010 was Ron klaar met zijn modificaties en zag toen wel iets van bewondering in de ogen van Els. Zeven jaar restauratiewerk zat erop! „Dat ging natuurlijk in fases, al naar gelang de benodigde centjes aanwezig waren”, zegt Ron. Op de motorbeurs in Hulsberg vorig jaar schitterde Ron met zijn blauwwit racemonster. „Ja, ik was wel een beetje trots op de aandacht die ik kreeg”, zegt Ron.

Zo trots dat hij alweer met een volgend project gestart is. Het wordt de TR750, een gelouterde racer die hij helemaal zelf gaat (na)bouwen. Ook een tweetaktmachine waarvan het frame al bijna klaar. ,,Ik heb het motorblok ook al. De krukas werd in Duitsland gereviseerd en de rest van de onderdelen bestel ik over de hele wereld. Volgend jaar is hij helemaal klaar.”

Tekst: Peter Heusschen
© Copyright 2012 Media Groep Limburg. Alle rechten voorbehouden.