Doelwit van de Engelse tabloidpers

Er is geen enkel programma dat de laatste tijd zo het doelwit was van de Engelse tabloidpers als Top Gear. Met name The Daily Mail had het openlijk gemunt op presentator Jeremy Clarkson, die ‘toevallig’ columnist is bij de grote rivaal van The Daily Mail, The Sun. Eerst waren daar zijn uitspraken over stakende ambtenaren („ze zouden geëxecuteerd moeten worden.”), daarna beschuldigde hij mensen die voor een trein springen van „egoïsme” en vanaf toen was het zoeken naar spijkers op laag water en werden er elke drie dagen wel artikelen geplaatst over culturen, landen en individuen die Clarkson gekwetst zou hebben, compleet met lachwekkende cijfers van ‘wel 23 officiële klachten’ bij de BBC. ‘Off with his head’, maar dan in de vorm van excuses en ontslag door broodheer BBC, dat was het doel van de aanvallen.

Helaas voor de Brigade van Politiek Correcte Mensen, Top Gear is het succesvolste exportproduct van de BBC. Er kijken gemiddeld 350 miljoen mensen in 170 landen naar een aflevering en het is het een van de meest gedownloade programma’s. Er is inmiddels een Amerikaanse, Australische, Russische en Koreaanse Top Gear en de BBC zou wel gek zijn om de kip met de gouden eieren te slachten.

Zeker omdat de kip in dit geval Jeremy Clarkson is, die het format voor de nieuwe Top Gear met executive producer AndyWilman heeft bedacht. Geen excuses, en al helemaal geen ontslag. Maar Clarkson ontkwam er niet aan om zondag in de eerste aflevering van seizoen 18 de fans gerust te stellen. Top Gear gaat gewoon op oude voet verder zonder zich iets aan te trekken van de criticasters, zo zei een zeldzaam serieuze Clarkson. Gelukkig maar. Ik heb nog nooit een aflevering van Top Gear gemist en het is met stip mijn favoriete programma op tv.

Dat is raar omdat ik totaal niks met auto’s heb. De auto is een duur ding dat ik nodig heb, omdat ik ergens naar toe moet en omdat ik een grote hekel heb aan het openbaar vervoer dat bovendien in Limburg nou niet bepaald subliem is. Elk nieuw geluid dat de auto maakt, betekent kassa voor mijn monteur en het is elke week even een traantje wegpinken bij de benzinepomp. Maar voor Top Gear ga ik zitten. Neem ik op, en kijk ik nog eens, en nog eens, en misschien, ach waarom niet, nog eens. Afgezien van de dynamiek tussen de presentatoren James May, Jeremy Clarkson en Richard Hammond en hun gevoel voor humor, is het programma gewoon enorm mooi om naar te kijken.

Ze filmen op de prachtigste plekken in de wereld. Van Vietnam tot Bolivia, van Irak tot Frankrijk, van Israël tot Schotland. Elk shot is met liefde geschoten en aan elkaar geplakt. En die auto’s, ja da’s wat anders dan de auto van mij. Bij het zien en horen van een muscle car ontwaakt er zelfs in mij een ‘petrol head’. Maar Top Gear had de laatste seizoenen een flinke dip. De schwung was eruit. De grapjes kwamen niet meer spontaan en er werd steeds duidelijker met scripts gewerkt.

Het leek even of de heren er geen zin meer in hadden. Dat leidde natuurlijk tot heel wat speculatie in – opnieuw – de tabloidpers. Er zou ruzie om salaris zijn en Top Gear zou stoppen. Maar zondag leek het erop alsof ze zich wel degelijk wat hadden aangetrokken van alle kritiek. Of juist bij zichzelf hebben gedacht: stik er maar in, we doen waar we zin in hebben. Het drietal had er zowaar weer plezier in. Met drie alternatieven voor een Ferrari togen ze naar het Italiaanse Lecce, alwaar de Lamborghini, Noble en McLaren werden getest. En het zag er zowaar weer naar uit alsof er in die drie auto’s drie pubers zaten die de grootste lol van hun leven hadden. Het is misschien nog te vroeg in het seizoen om het te roepen, maar je zou haast denken: Top Gear is terug.

© Copyright 2012 Media Groep Limburg. Alle rechten voorbehouden.