‘Mijn SMILEY is een schatje’

In de rubriek MijnMobiel vertellen lezers over de bijzondere band die ze hebben met hun voertuig. Vandaag: Hetty van Dongen uit Maastricht met haar Daihatsu Copen.

Hetty van Dongen is een autovrouw pur sang. Dat wil zeggen: ze houdt van auto’s en bekijkt uitzonderlijke modellen met dezelfde intense interesse als een paar modieuze schoenen. „Rondingen en design vind ik belangrijk”, zegt ze op deze maandagochtend in het artiestencafé van de Heerlense schouwburg.

We hebben het over haar autoleven en haar laatste aanwinst, een Daihatsu Copen uit 2006 die ze verleden jaar in Sneek kocht. Een Copen? Is dat een auto? Inderdaad en een mooie nog wel. Het merk is tegenwoordig voor een belangrijk deel in handen van ’s werelds grootste autobouwer Toyota. Tien jaar geleden meende Daihatsu dat het tijd was om met een eigen roadster op de markt te moeten komen. De Japanners scoorden in eigen land meteen fantastisch. Europa moest ook veroverd worden.

Maar het grote publiek liet het hier vooralsnog afweten.Wat te doen met een naaimachinemotortje van 600 cc en ook nog het stuur aan de (verkeerde) rechterkant. Menige autoliefhebber haalde minachtend zijn schouders op. Maar de tijden zouden veranderen. Hetty reed op dat moment in andere auto’s. Ooit begonnen met een Fiatje en een Renault Parisienne. Dat soort werk. „Vroeger ging mijn vader altijd mee als ik een andere auto moest hebben”, zegt ze. „Hij had vooral oog voor degelijkheid.”

Toen Hetty haar eerste baan vond bij de Kasteeltuinen in Arcen kreeg ze nadien een Hyundai Pony, ook door pa op de kop getikt. „Afschuwelijk, dat model”, gruwt Hetty alsnog. „Ook stond ik met dat ding meer stil dan dat ik reed.” Ze kwam ook stil te staan toen op een dag een hovenier ter hoogte van het oorlogskerkhof bij Margraten door een foute manoeuvre met zijn kettingzaag een boom naar de verkeerde kant liet vallen. Pardoes op de motorkap van Hetty, die net langsreed met de VWGolf van haar voormalige echtgenoot. „Die auto stond in de verkoop. Ik maakte me toen drukker over de aangerichte schade dan over het feit dat ik aan de dood was ontsnapt.”

Toen Hetty een eigen bedrijf startte in communicatie en organisatie, kocht ze een Opel Tigra. Een kleine sportwagen die bepaald niet bij iedereen geliefd was. „Ik vond het de hoogste tijd dat ik mijn eigen auto’s ging uitzoeken”, zegt Hetty. Met een vriendin onderhandelde ze inWeert over de prijs en reed vervolgens zeven jaar lang met plezier rond in haar stoere Tigra. Toen vond Hetty het tijd voor iets nieuws. Ze keek wat om zich heen naar cabrio’s en reed in Maastricht op instigatie van haar vriend Fons voor het eerst in een Daihatsu Copen met het stuur rechts. De auto beviel haar, de plek van het stuur niet. Via het internet kwam ze in Sneek terecht. Daar stond een nieuw model Copen, met een zwaardere motor en het stuur op de juiste plek. De Japanners hadden hun Europese lesje geleerd. „Wat een schatje, dacht ik”, schatert Hetty en vult met die lach moeiteloos het hele artiestencafé. „Mijn besluit stond meteen vast.”

Hetty maakte nog een proefritje en reed vervolgens pijlsnel met haar nieuwe aanwinst terug naar haar woonplaats Maastricht. Tegenwoordig geniet ze met volle teugen als mensen hun nek verrekken bij het achterom kijken naar haar Smiley, zoals ze zelf haar auto liefkozend noemt. „Jammer is wel dat je, als de aluminium kap open is, geen bergruimte meer over hebt. Voor de rest is het een superauto.”

Tekst: Peter Heusschen
© Copyright 2011 Media Groep Limburg. Alle rechten voorbehouden.