Veel herinneringen aan FORDJE

In de rubriek Mijn Mobiel vertellen lezers over de band met hun voertuig. Dit keer Jos Hanssen uit Elsloo over zijn geelwitte Ford Anglia 100E uit 1959.

Eerlijk gezegd heeft hij weinig op met auto’s, stelt Jos Hanssen uit Elsloo. „Ik heb nu eenmaal geen verstand van de techniek. Maar ik bekijk wel graag oldtimers.” Het is dan ook niet echt opzienbarend dat Jos in het bezit is van zo’n klassieker: een geelwitte Ford Anglia 100E uit 1959, waarvan hij onlangs het motorblok liet vervangen. Want dat gaf na een halve eeuw hard werken de geest.

Jos kocht zijn Anglia zes jaar geleden bij een garagehouder in de buurt. Hij reed toen in een rode Mazda met trekhaak. ,,Het Fordje dat daar in de garage stond, vond ik bijzonder aardig. Ik heb mijn echtgenote José meegetroond. Zij vond het model ook leuk. Toen hebben we het autootje gekocht. De carrosserie was pico bello, alleen de motor ratelde en dat werd dus later een probleem.”

Jos Hanssen, verfspecialist bij een groot bedrijf in Nuth, oriënteerde zich eerst op Franse auto’s. Lelijke eendjes waar het joie de vivre-gevoel gratis bijgeleverd werd. „Ik heb er drie gehad. Heerlijk om ’s zomers het dakje open te kunnen gooien.” Toen hij zijn José ontmoette, reed zij in een Citroën Dyane. Dat was een auto uit dezelfde stal als die waarin Jos rondtufte. „Nee, dat vond ik niet belangrijk. Het was ook goed geweest als ze een Mercedes gehad zou hebben.”

Toen hun eerste kind Bo geboren werd, ging de 2CV de deur uit en een Fiat Panda mocht binnenkomen. „Die was toch net iets veiliger dan het eendje”, meent Jos. „Ik heb overigens nog een mooie anekdote over onze laatste eend. „We reden vaker naar familie in Berlijn. De eend had spatborden met verschillende kleuren. Bij de grens op de terugweg hield een wantrouwende politieagent ons staande. Toen wij vertelden waar we vandaan kwamen, mochten wij het laatste stukje naar Elsloo ook doorrijden.”

Overigens hebben Jos en José ook nog lang in die rode Mazda gereden. „Die kocht mijn vrouw indertijd zelf. Ze belde dat ze een passende auto met een trekhaak voor onze vouwwagen gevonden had.Welk merk, vroeg ik.Weet ik niet, het is een rode, antwoordde ze toen.” Zegt dan zonder een spoortje van neerbuigendheid: „ Jawel, mijn vrouw heeft wel oog voor auto’s geloof ik want we hebben lang plezier van die Mazda gehad.”

Bij de Anglia openbaarden zich binnen niet al te lange tijd problemen. Er verschenen blauwe wolken bij het rijden. De motor maakte lawaai. Slechte lagers en zuigerveren. Een buurtgenoot kwam met een even simpel als goedkoop idee op de proppen. Hij ging eens rondkijken naar een motor van een sloopauto. Hij vond die ergens in het Brabantse, bracht de vierpitter naar Elsloo en bouwde deze in de Anglia van Jos. Sindsdien rijden Jos en José rond in een tweedeurs Fordje dat snort als een geolied Singer naaimachientje. De dame die hem op een dag achtervolgde tot voor de deur wilde hem alleen maar vertellen dat haar vader vroeger eigenaar was geweest van zijn Fordje. ,,Ik heb heel goede herinneringen aan deze auto”, deelde ze Jos mee. Zomaar, uit emotie.

Tekst: Peter Heusschen
© Copyright 2011 Media Groep Limburg. Alle rechten voorbehouden.