Felle concurrentiestrijd drugsrunners

Hoe gaan die 300 tot 400 drugsrunners in Maastricht eigenlijk te werk? Via het rapport ‘Snelle Jongens’ van Beke wordt een aardig kijkje gegeven in hun werkwijze.

Een auto stopt bij een Maastrichtse jongen van 16. Of hij weet waar een koffieshop is, vraagt een dealer uit Utrecht. „Daarna vroeg hij of ik wat wilde bijverdienen. Ik weigerde. Die avond vroeg hij het weer en ik zei ja. Ik had toch schijt aan school en het is vooral in de zomer wel lekker.Wat chillen en af en toe even op je scooter ergens drugs aan een Fransman verkopen”, vertelt de jongen nu na zijn arrestatie aan de onderzoekers van bureau Beke.

Voor 100 euro per dag haalde hij ’s morgens bolletjes op bij de dealer. In de loop van de dag kreeg hij sms’ jes met adressen waar hij naartoe moest. Per dag had hij gemiddeld vijf klanten. Beke sprak met nog vier andere (ex-)drugsrunners en met de politie. Hij ging vijf keer met het Joint Hit Team van de politie mee op runnerjacht en bestudeerde de dossiers van politie en justitie en literatuur om de werkwijze van runners en hun sociale achtergronden in beeld te brengen.

Hieruit blijkt dat runners vaak van Marokkaanse afkomst (uit Rotterdam, Gouda en Utrecht) zijn, heel flexibel te werk gaan en hun tactiek telkens weer aanpassen. Zo rijden ze tegenwoordig niet meer in eigen wagens, maar in huurauto’s, waardoor het hen niet deert als de auto in beslag wordt genomen.

Ook verplaatst de handel zich deels richting België (Luik) en Luxemburg. Maar het stash house (drugsopslag) blijft in Maastricht. Verder blijkt dat runners in een klein netwerk rond een dealer opereren. Tussen de verschillende netwerken woedt een felle concurrentiestrijd om klanten die zonder afspraak met een runner naar Maastricht komen. Die strijd leidt tot roekeloos rijgedrag en ongevallen. Eenmaal ‘gerunde’ klanten krijgen een code en worden met rust gelaten. Maar verder is het onderlinge wantrouwen groot en verraden runners concurrenten zelfs bij de politie. Ook laten dealers de lokale runners geen grote voorraden voor in het stash house in de Randstad halen.

Dat doen ze zelf of een broer of neef.Want die zullen de drugs onderweg niet mixen met ander spul om daar extra aan te verdienen. Na de harde aanpak in Rotterdam kwamen de runners rond 2000 naar Maastricht (vooralWittevrouwenveld enWyckerpoort). In 2008 kreeg de aanpak hier hoge prioriteit na een dodelijk ongeval. Maar het is dweilen met de kraan open. Dat komt natuurlijk ook door de stroom drugstoeristen. Die blijven komen vanwege de goede kwaliteit van de drugs en de lage prijs. Dus ook op dit front is volgens Beke werk aan de winkel.

© Copyright 2012 Media Groep Limburg. Alle rechten voorbehouden.