Onge'zon'd retour

Nog een paar dagen en het asfalt in ‘regio zuid’ wordt weer optimaal benut. Het dagelijkse oponthoud bij de ´kritische´ knooppunten in onze provincie toont onomwonden aan dat de vakantieperiode definitief voorbij is. Sterker nog: met het weer van de afgelopen weken zou je denken dat ook de zon het definitief voor gezien houdt.

Voor veel ex-vakantiegangers heeft de zomervakantie wegens het bedroevende aantal zonmomenten niet bepaald bijgedragen tot dat heerlijke ‘après soleil’ gevoel. Menige automobilist die zich verheugde op drie weken campingpret, komt letterlijk van een koude kermis thuis. Regen, wind en ondermaatse temperaturen hebben hun verwachtingen bruusk verstoord.

Hoe anders kon het zijn als eens niet álle troeven werden gezet op ‘die topdagen´ in juli of augustus waar we ons al weken voor vertrek op verheugen. De ideale zomervakantie is een kostbaar goed geworden. Een onmisbaar bestanddeel in ons bestaan, als compensatie voor de ontelbare overuren die ons energiepeil tot een absoluut dieptepunt hebben teruggebracht.

Als ik de mineure toonzetting van op hun vakantie terugblikkende vrienden, kennissen en buurtgenoten goed tot me door laat dringen, besef ik eens te meer hoe gelukkig ik mezelf mag prijzen dat ik zo van míjn dagen genoten heb. Geen kolonnerijden, laat staan eindeloze ritten over de ‘autoroute du soleil’, maar een steenworptraject van minder dan 250 kilometer, brachten mij met wederhelft en kinderen naar de plaats van bestemming: Haarlem.

Er was slechts één criterium waarmee we voor ons vertrek in de Leudalgemeente Roggel rekening hadden gehouden: vertrekken op het moment dat het westen massaal het zonnige zuiden had opgezocht. Zo arriveerden we fileloos en dus sneller dan ooit op onze vakantiebestemming. En de zon? Ach, die hebben we tussen de bescheiden buitjes door wel tweehonderd keer mogen begroeten…
Welkom thuis!