Jeugdige jacht op race-nostalgie

Joris Meuffels (24) uit Pey-Echt is helemaal in de ban van de Formule 1. Historische Formule 1 welteverstaan. Hij verzamelt authentieke materialen en attributen uit de koningsklasse van de autosport, ontmoet en interviewt oud-wereldkampioenen en schrijft (korte) biografieën voor autosportwebsites. Zijn ‘droomprooi’? Niki Lauda.

Hij zat tegenover Emerson Fittipaldi. Sprak uitvoerig met Alan Jones. Ontmoette John Surtees. Eén voor één ooit wereldkampioen in de Formule 1, Surtees zelfs ook nog eens in de motorsport. Helden van weleer, mannen die zijn vader of opa hadden kunnen zijn. Snelheidsduivels uit de jaren zestig en zeventig die positief verrast werden door een ‘snotaap’ uit Pey-Echt met een oprechte interesse voor hun al lang geleden beëindigde autosportcarrières.

Het kan welhaast niet anders, meent Joris Meuffels, of Fittipaldi, Jones en Surtees moeten verguld zijn geweest met de toch niet alledaagse belangstelling van de jonge Limburger. „Zij vonden het prachtig dat ik, iemand die niet eens geboren was toen zij in de Formule 1 reden, zoveel afwist van hun loopbaan, hun races, hun prestaties. Daarom namen ze de tijd voor me.”

Liefhebber en schrijver van heroïsche Formule 1-verhalen. Tegelijkertijd verzamelaar. Van originele onderdelen van vroegere bolides uit de elite-categorie. Helmen. Race- overalls. Handschoenen. Alles wat ruikt naar de oude Formule 1, trekt Meuffels’ aandacht. Nou ja, bijna alles… „Ik ken verzamelaars die een onderdeel van een auto hebben waarin iemand dodelijk is verongelukt. Dat hoeft voor mij niet. Vind ik iets lugubers hebben.” De moderne Formule 1 interesseert hem weinig.
Lewis Hamilton? Heeft hij niets mee. Michael Schumacher? Het zal. Sebastian Vettel? Mag de rest van de wereld zich druk over maken. Geef Meuffels nostalgie en hij straalt.

Drie ruime kamers op de eerste etage van zijn ouderlijk huis in Pey zijn ingericht als een privé-museumpje. Op de grond ligt de beschadigde voorvleugel van de McLaren waarmee de Duitser Jochen Mass in 1977 crashte op het circuit van Zandvoort. Ook heeft hij twee cockpitranden op de kop weten te tikken van auto’s waarin Ronnie Peterson reed. Absolute kopstuk van zijn opmerkelijke collectie is een racepak van de Zweed, in zijn optiek de snelste Formule 1-coureur aller tijden die géén wereldkampioen werd. „Peterson is mijn grote favoriet. Van afstellingen en zo had hij niet veel verstand, maar Peterson was iemand die om de problemen heen stuurde. Hij was een spectaculair coureur.Wilde nog wel eens driften en dat vond het publiek prachtig. Hoe ik weet dat deze overall echt van hem is geweest?” Meuffels tovert op een laptop een foto tevoorschijn waarop Peterson in de blauwe overall staat. Daarnaast een plaatje van het pak dat Meuffels thuis heeft. Elke reclameuiting, elk vlekje, elke beschadiging komt overeen. Hij heeft er zo’n 1200 euro voor gegeven aan een handelaar. Meuffels stelt dat de overall nu zeker vijf mille zou opbrengen, maar weg doet hij het stuk nooit. Geld weegt niet op tegen de grootheid die de overall in zijn topdagen droeg.

Meuffels had Peterson graag willen interviewen, maar de Zweed verongelukte in 1978 na een ongeval op Monza waar morgen een nieuwe GP van Italië wordt verreden. Voor de vierdejaars student International Business aan de universiteit van Maastricht leeft de mythe van de Zweed evenwel voort, zoals de mythe van veel oud-rijders voortleeft. Het is niet makkelijk spullen van die snelle mannen van weleer te vinden, ervaart Meuffels. „Het is zoeken naar die paar spelden in de hooiberg, dat klopt. Meestal doen mensen dingen niet weg, omdat ze het te waardevol vinden. Maar soms lukt het toch. Gelukkig heb ik goede contacten met een paar oud-monteurs uit de Formule 1. Die willen nog wel eens iets verkopen wat ze al jaren in huis hebben.”

Zijn voorliefde voor de nostalgische Formule 1 ontstaat rond 2000. Eind jaren negentig volgt Meuffels races op televisie en is Damon Hill zijn idool. Met het afscheid van Hill van de Formule 1 in 1999 sterft ook de interesse van Meuffels voor de koningsklasse van dat moment. Hij duikt terug in de tijd, stort zich op boeken en raceverslagen uit het verleden en leest de ene na de andere biografie van oude kampioenen en waaghalzen. Daarbij komt hij tot de ontdekking dat de historie veel meer boeit.

Meuffels gaat intussen ook op jacht. Naar handtekeningen, foto’s, alles wat maar met de Formule 1 uit de jaren zestig en zeventig te maken heeft. Hij schrijft ex-coureurs aan. In binnen- en buitenland. Dat kan zijn via andere verzamelaars die een adres hebben, dat kan via organisaties als de British Racing Drivers’ Club. Maar daar blijft het niet bij. Meuffels bezoekt ook historische race- evenementen. Op Zolder, Spa-Francorchamps, in Engeland, in de hoop daar zijn netwerk uit te breiden. Stilaan leveren zijn investeringen resultaat op. Zo loopt hij op Goodwood – een groot racefestival in Engeland – Emerson Fittipaldi tegen het lijf. Brutaal stapt Meuffels op de Braziliaan af, maakt kennis en legt zo de basis voor een interview (en verhaal voor een autosportwebsite) nadien. Hij benadert ook met succes Jones, Surtees en de Nederlander Gijs van Lennep. „Het zijn korte biografieën. Ja, ik weet dat er complete boeken over tal van coureurs zijn geschreven, ook over mannen waarmee ik verhalen heb gemaakt. Maar die biografiën zijn vaak voor de echte Formule 1-fan. Ik hoop met mijn verhalen op diverse websites een breder publiek te bereiken. En ja, ik wil natuurlijk ook gewoon die mooie geschiedenis levend houden.”

Wat de Formule 1 van vroeger in zijn ogen leuker maakt dan die van de laatste jaren?
„Tegenwoordig is de Formule 1 een keiharde, commerciële commerciële business waarin het draait om concurrentie. Ook binnen de teams. In de jaren zestig en zeventig was de klasse meer een vriendenclub. Formule 1 was toen echt nog pure racerij waarin wedstrijden op de baan werden beslist.” De snelheden mochten destijds dan lager liggen dan anno 2010, de gevaren waren minstens zo groot, omdat de auto’s niet zo veilig waren als nu. „Elk seizoen kwam er wel iemand om het leven door een crash. Dat is, gelukkig, niet meer zo.” Zijn speurtocht naar zeldzaam materiaal gaat onverminderd verder.

Maar zijn ultieme doel is een ontmoeting met Formule 1-legende Niki Lauda. „Ik heb al eens zijn secretaresse gesproken, maar punt is dat Lauda geen tijd heeft. Toch blijf ik het proberen. Al is het maar om van hem te horen wat hij heeft geleerd van Ronnie Peterson, die toch een soort leermeester was voor Lauda. Het zou mijn beeld van mijn held Peterson weer een stukje completer maken.”

© Copyright 2009 Media Groep Limburg. Alle rechten voorbehouden.